Hume an enquiry concerning the principles of morals pdf

  • admin
  • Comments Off on Hume an enquiry concerning the principles of morals pdf

This hume an enquiry concerning the principles of morals pdf does not cite any sources. Hume first elaborated on the mechanism in a 1749 letter to Montesquieu.

Hume argued that when a country with a gold standard had a positive balance of trade, gold would flow into the country in the amount that the value of exports exceeds the value of imports. Conversely, when such a country had a negative balance of trade, gold would flow out of the country in the amount that the value of imports exceeds the value of exports. The higher prices would, in the countries with a positive balance of trade, cause exports to decrease and imports to increase, which will alter the balance of trade downwards towards a neutral balance. Inversely, in countries with a negative balance of trade, the lower prices would cause exports to increase and imports to decrease, which will heighten the balance of trade towards a neutral balance. What’s Wrong with the Price-Specie-Flow Mechanism?

Rothbard, David Hume and the Theory of Money”, Mises Daily Articles, 27 April 2011. This economics-related article is a stub. You can help Wikipedia by expanding it. This page was last edited on 8 February 2018, at 19:49. Hume stond bekend als een aardige man.

In 1765 haalde hij Jean-Jacques Rousseau naar Engeland. De twee denkers gingen met ruzie uit elkaar. Hume wilde allerlei gedachten en begrippen opruimen die bij de mensen waren blijven hangen sinds het rationalisme. Hij wilde terug naar de manier waarop een kind tegen de wereld kijkt. Een kind is nog geen slaaf van gewenning, zegt hij, in tegenstelling tot veel volwassenen die door hun bevooroordeeldheid maar al te snel een conclusie vormen. In de inleiding van zijn hoofdwerk, A Treatise of Human Nature verklaart Hume dat we als redelijke wezens ook zelf het onderzoeksobject zijn van onze rede, en dat de menswetenschap de enige solide basis is voor elke overige wetenschap.

In Humes filosofie staan een aantal onderscheidingen centraal. De meest centrale is de volgende. Hij stelt dat de mens twee verschillende soorten voorstellingen kent: indrukken en ideeën. Zulke indrukken en ideeën kunnen zowel enkelvoudig als samengesteld zijn, stelt Hume. Bij een simpele indruk kan men de ervaring niet verder opdelen, zodat men bijvoorbeeld een kleur, geur of smaak specifiek denkt. Een complexe indruk kan bijvoorbeeld een appel zijn, waaraan een bepaalde kleur, geur en smaak eigen is. Indrukken en ideeën lijken overeen te komen.

Hume noemt de verbeelding de faculteit van de geest waar men de indrukken aantreft, ontdaan van hun levendigheid, zodat ze hun status van impressie verliezen maar zonder idee te worden. Soms stelt de mens dus dingen samen die in werkelijkheid enkelvoudig zijn. Zo ontstaan valse ideeën, ideeën die niet bestaan in de natuur. Op deze manier wil Hume bij al onze ideeën onderzoeken of ze niet ‘vals’ zijn. Ook legt Hume uit dat ons bewustzijn zelf geen ideeën verzint, het bewustzijn kan alleen ‘knippen en plakken’ aan de enkelvoudige indrukken die het binnen heeft gekregen. Volgens Hume klopt onze voorstelling van een ik of een onveranderlijke persoonlijkheidskern ook niet. De ik-voorstelling die wij hebben is eigenlijk een opeenvolging van enkelvoudige indrukken die helemaal niet op één moment zijn binnengekomen.

Hume was een agnosticus en sloot dus niet uit dat er een God bestond. In zijn Enquiry concerning Human Understanding analyseert hij de voorstelling van God als perfect wezen. Hij stelt dat de “orde van de natuur” het meest toonaangevende argument is dat door gelovigen wordt gebruikt om het bestaan van God te bewijzen. In een ander werk Gesprekken over Natuurlijke Religie toont hij zich als een ware scepticus onder het personage Philo. Velen beschouwen David Hume als een van de eerste filosofen van het conservatisme, naast de founding fathers van het conservatisme, Edmund Burke en Alexis de Tocqueville. 1754-62, The History of England : in zes delen, dat honderd jaar lang het standaardwerk over de Britse geschiedenis zou blijven. David Fake Norton and Mary J.